Welkom op het gambia prikbord, een forum over het West-Afrikaanse land Gambia.

Bespreek hier alles over Gambia!
door RPeters zo 03 maart 2019, 21:30
TRRC Effecten deel 2:

Nieuws verspreidt zich snel in het kleine Gambia. Steeds meer mensen zien in de TRRC een sterke vuist die daadkrachtig optreedt, zich niet laat kisten en als je het sarcastisch wilt stellen: De mensen zien eindelijk eens een publiek orgaan dat hen vertrouwen inboezemt. Dit is na 22 jaar dictatuur niet alleen prijzenswaardig te noemen, maar ook een verademing.

Met de start van de TRRC heeft men slachtoffers en nabestaanden ook opgeroepen naar het Dunes Resort te komen om verklaringen af te leggen. En mocht men daartoe niet in staat zijn, dan kon altijd nog 9348929 of 2949170 gebeld worden zodat een jurist aan huis kon komen. Er is werkelijk niets nagelaten, niets wat niet in werking is gesteld, opdat Gambia in het reine kan komen met haar verleden.

Ik heb daarom geen enkele twijfel aan de goede intenties van TRRC, heb ook groot respect voor onvermoeibare drijvende krachten zoals bijvoorbeeld Reed Brody van Human Rights Watch en Madi Joberteh van TANGO, maar daarmee is de doelstelling van TRRC om de vinger op de zere wond te leggen in het geding. Het effect is namelijk dat die wond alleen maar groter is geworden door een voorheen onbekende toevloed aan nieuwe slachtoffers die zich zijn gaan melden. Vertrouwen wekken heeft zo zijn prijs.

Slachtoffers een publiek orgaan bieden die getraumatiseerd zijn, oude geestelijke wonden weer openrijten, nabestaanden te woord willen staan die met bevende handen vergeelde foto’s laten zien van vermiste geliefden uit een duister donker verleden, slachtoffers opeens hoop gaan bieden na jarenlange frustraties in hun zoektocht naar gerechtigheid, hen een plek bieden waar jarenlange ingehouden tranen eindelijk eens de vrije loop kunnen worden gelaten is 1 ding, een ander ding is natuurlijk dat je hen wel psychische dan wel juridische bijstand moet kunnen verlenen. En dus werd TRRC onder de voet gelopen. Je kan wel alle democratische kanalen open gaan zetten voor open, vergeten of verdrongen bloedende wonden, je moet wel pleisters kunnen bieden, laat staan betere opties zoals hechtingen.

Tegenwoordig heten het dus “self help groups”. Zelfs de voorzitter van TRRC Abdou Aziz Barrow laat nu psychologen invliegen. En als de geestelijke nood te hoog is, kunt u hem zelfs prive bellen op 3839355, want het beste wat Gambia heeft te bieden aan psychologische en psychiatrische hulp is alleen Tanka Tanka. Dan nog liever de oceaan in zwemmen of van het Gam Petrol House op de turntable afspringen zeg ik altijd maar. Alles beter dan dat. Wie daar ooit is geweest, weet waar ik het over heb.

Freedom Newspaper kraaide vorige week dat leden van de TRRC niet beveiligd zouden worden. Dit is op zijn minst feiten uit hun verband rukken. TRRC werkt met een budget. Security is daarom door hen geweigerd, want beter om het geld te besteden aan medicijnen, school fees aan kids waarvan de ouders zijn verdwenen onder de dictatuur, en al het andere goede dat zij trachten te doen voor de mensen voor wie zij opstaan.

Wat overblijft is het TRRC mandaat, daar is het laatste ook nog niet over gezegd. In hoeverre kun je vergeving vragen aan psychopatische moordenaars? Het is veel makkelijker als iemand wat poen van je heeft gejat, het is echter een totaal ander verhaal om oog in oog te staan met iemand die net heeft bekend dat ie de ledematen van je vermiste echtgenoot heeft afgehakt en hem heeft gedumpt in een onbekend massagraf.

Dat niet alleen, het gaat hierbij niet zozeer om mensenrechtenschendingen, het gaat nu ook om alles wat corrupt of verdorven is, tot de laatste analfabetische politie agent sukkel toe die je jarenlang heeft afgeperst met zelf verzonnen onzin regels, Alles wordt nu aan de kaak gesteld. De Jammeh elite mag dan nog steeds aan de macht zijn, goedwillende mensen als Reed, Madi en noem ze maar op, die zullen nooit opgeven voordat zij achter de tralies zijn verdwenen.

Waar dit gaat eindigen weet niemand. Zal het TRRC budget inderdaad uitgebreid gaan worden? Professionele hulpverleners zoals psychologen en sociale werkers zijn dringend nodig. Want op dit vlak heeft Gambia te weinig kennis en mankracht. Extra druk komt dan ook nog eens van gedeporteerde Gambianen (nu uit Duitsland) en hen die de verschrikkingen van de backway (Libie) hebben overleefd.

Returnees van de backway gaan momenteel naar Tanka Tanka voor evaluatie. Meer hulp is er gewoon niet. Veelal getraumatiseerde mensen, dan wel bomvol frustraties en teleurstelling. Dus stak drie dagen een van hen daar twee geestelijk gehandicapte medemensen dood. Een ander buitengewoon triest voorbeeld is dat juristen zelf geestelijk finaal instorten door de verschrikkingen en het leed dat zij dagelijks te horen krijgen. Een goed en rechtvaardig hart is prima, maar je moet er ook de maag voor hebben.

The Smiling Coast, het is alleen maar een reclame slogan voor het toerisme. Want veel te lachen is hier namelijk niet voor de mensen zelf.

Voor verder nieuws over de dubbele moord in Tanka Tanka, zie:
http://gambiana.com/gambian-deportee-arrested-for-killing-two-patients-at-a-psychiatric-hospital/?fbclid=IwAR3VuWLivMc-DueLjZ4AVy3cnvSxYLrS5aoDdpOY-n9N8nHmuUhAbFRQVc8

De arrestaties over de 2 kopstukken die een TRRC getuige hebben getracht te beinvloeden, zie:
http://fatunetwork.net/breaking-trrc-interference-yankuba-touray-appears-in-court/?fbclid=IwAR35gMFwi7X6M0790vedPO_4KlcOfQNZXSW76b5irHoUf_Rx6Gpd5xyqabQ

http://fatunetwork.net/trrc-vs-yankuba-touray-and-fatoumatta-jahumpa-ceesay-lost-in-translation/

Of de arrestatie dan wel uitlevering gevraagd zal worden van Edward Singhatey in Abuja is mij niet duidelijk. Volg Fatu Network voor het laatste nieuws. http://fatunetwork.net/edward-singhatey-spotted-in-abuja/
door RPeters za 09 maart 2019, 16:00
De foto expositie in het Slachtoffer centrum is voorbij, en een aantal vragen of deze foto's ook online zijn te zien.

Een van de belangrijkste initiatiefneemsters, fotografe Katherine Taylor die een klein aantal slachtoffers onder de vele duizenden persoonlijkf heeft geinterviewd, heeft inmiddels een aangrijpende collage geplaatst op:

https://www.katherinetaylorphotography.com/copy-of-the-dominican-republic

Wie de verhalen achter de foto's wilt lezen kan terecht en scrollen op haar Facebook page:

https://www.facebook.com/katherine.taylor1
door RPeters wo 27 maart 2019, 20:35
May God help us all, was sinds gisteravond de boodschap. Deze bede had betrekking op een aantal zaken die de experts “acute bedreigingen van de nationale veiligheid” noemen, en die z.s.m. opgelost dienen te worden, dan wel dat hierin dringend klaarheid moet komen. Een en ander werd ingegeven door de theorie dat Gambia een “tijdbom” is, al dan niet met het gevaar van een naderende burgeroorlog volgens de echte zwartkijkers. Maar wat zijn dat nu precies, die acute bedreigingen? Om weer wat klaarheid in de zaken te krijgen, is het goed om eens naar de belangrijkste “lonten” te kijken.

TRRC – De waarheidscommissie.

De grootste zorg gaat momentel uit naar wat deze commissie teweeg gaat brenegen. Onderzoeken en hoorzittingen, zoals eerder gemeld, gaan steeds meer topfiguren in regering, zakenleven en security forces in het nauw drijven. De APRC noemt dit een “heksenjacht” die direct moet stoppen. Aangezien dit niet gaat gebeuren en het hier om de elite gaat met veel macht en geld die zich niet zo maar laat afzetten of laat koeieneren, verwacht men tegenacties. Maar welke dat precies zijn, is niet duidelijk.

De Corruptie.

Alhoewel de Janneh commissie al aardig het een en ander heeft blootgelegd inzake het duistere verleden, is er nog steeds geen effectieve anti-corruptie eenheid opgezet door de nieuwe regering. Dit mobiliseert steeds meer onderbuikgevoelens. Nog een keer versterkt omdat niemand nu precies weet wat er met al die buitenlandse schenkingen en leningen is gebeurd. De EU – Fraude Steungelden zou een onderzoek gestart zijn, maar ook daar horen we vooralsnog niets meer over.

Je zou eigenlijk alle schandalen chronologisch weg moeten zetten om te kunnen begrijpen hoe de frustratie alsmaar blijft groeien. Er wordt niets opgelost om de vicieuze cirkel te kunnen doorbreken. Maar laten we eens wat prikken, het SSFC schandaal vorig jaar bijvoorbeeld, oftewel de verduisteringen van pensioengelden ten behoeve van persoonlijk winstbejag, aangaande persoonlijke leningen en de aanschaf van dure onnodige voertuigen.

Het SSFC is ook een triest voorbeeld, want het laat op pijnlijke wijze zien hoe het ingebakken systeem van vriendjespolitiek en het begunstigen van familieleden door ze een baan te geven, zich nog steeds kan handhaven in het nieuwe Gambia en hoe dit systeem nog steeds prevaleert boven de noodzakelijke kwaliteit, opleiding en geschiktheid voor een functie om het land op een professionele manier vooruit te kunnen helpen.

De corruptie houdt, ook hier, wederom elke vorm van vooruitgang of reorganisatie tegen. Niet alleen dat het nogal vrij harteloos is om mensen hun pensioentje af te pakken dat toch al zo mager is, maar ook dat van reorganisatie niets terecht komt dan wel niet nodig wordt geacht. Welnu, als je een instantie draait met 230 personeelsleden waarvan er meer dan 60 manager zijn, me dunkt dat je dan een reorganisatie nodig hebt.

Vandaag kwam dan weer de GPPA in het nieuws waar het geld met honderd duizenden dalasis ook weer is verdwenen. De nieuwe slogan op social media is dan ook: Gambia is niks, was niks en wordt ook nooit wat.

Het is overigens het vermelden waard dat een externe organisatie OCCRP (The Organized Crime and Corruption Project) nu precies doet wat deze regering steeds nalaat: Inzage geven, de beloofde transparantie nakomen. 2 websites leggen haarfijn uit hoe het reilen en zeilen onder Jammeh is gegaan, waarbij direct opgemerkt kan worden: Is er iets veranderd?

Zie:

https://www.transparency.org/news/pressrelease/anti_corruption_reforms_in_the_gambia_must_move_forward?fbclid=IwAR15zH0xk1fqKDmrvY974IbYyq-FHJ-G98TtfAlfOsTo6r2fcosNkeqnVA4

https://www.occrp.org/en/greatgambiaheist/

Land en onroerend goed disputen.

De insiders zeggen over wat de afgelopen week in Gunju en Farato is gebeurd, nog maar het begin is. Daarom wordt het nu ook aangemerkt als een “acute bedreiging van de nationale veiligheid”. Niet alleen dat corrupte alkalo’s, politie en malafide makelaars, nog steeds hun gang kunnen gaan, anders verdwijnen ze wel ongestraft zoals twee weken is gebeurd met een departement van Galaxy Real Estate die aanbetalingen op hypotheken had geincasseerd op onroerend goed dat helemaal niet van hen was, er ligt ook al een jaar lang een veiligheidsbesluit dat gouverneurs zouden moeten bemiddelen in dit soort geschillen.

Ooit preventief handelen gezien van deze officials? Terwijl er bij wet al een jaar lang een veiligheidsbesluit ligt? Waarom moet ECOMIG alles steeds opknappen als puntje bij paaltje komt? Buiten dat, als deze officials werkelijk iets zouden moeten ondernemen tegen de onroerend goed fraude, nou dan hebben ze nog een aardig lijstje af te werken, dacht ik zo want je praat hier over honderden en honderden zaken. Al onder 22 jaar dictatuur een fantastische bron van neveninkomsten om het ondraaglijke lijden van een arme ambtenaar enigszins te kunnen verlichten.

Milieu en natuur.

Voor de zoveelste maal vandaag opnieuw alarm over stinkende rook van de vuilverbrandingen in Bakoteh Dump, recht tegenover SOS Children Village (school) die al eerder de deuren had moeten sluiten. En ondanks eerdere beloften deze vuilstort te verplaatsen, gebeurd er dus niets. Buiten dat, de illegale houtkap gaat ook gewoon nog steeds door met gefalsificeerde houtkap certificaten en de door Allah gezonden fantastische visvangsten zijn niets anders dan een schandalige manier van overbevissing, mede dank zij China, die ooit een keer op gaat houden. En wat dan? Aangezien vis een primaire dagelijkse levensbehoefte is voor Gambianen, wat dan?

Armoede en uitzichtloosheid.

De “Great Barrow Show” wordt het inmiddels genoemd. Het land zou vooruit gaan, progressie, investeerders, echt het kan gewoon niet stuk. De waarheid voor een gemiddelde Gambiaan is echter totaal anders. Wat betekenen nu al die mooie verhalen na 2 jaar? Het zou in eerste instantie werkgelegenheid creeren, alles zou beter worden, maar het leven wordt alleen maar duurder en de werkeloosheid stijgt alleen maar, net zoals de armoede en de wanhoop. Een ongekende hongersnood wacht ons het komende regenseizoen, zeggen de insiders.

In november vorig jaar kwamen bijvoorbeeld ook beelden vrij dat de gezondheidszorg aanzienlijk verbeterd zou zijn, aldus de video van the first lady na bezoek in Banjur Hospital. Kankerbehandelingen zouden met nieuwe medische behandelingen in een ver gevorderd professioneel stadium zijn. Ja je moet daar natuurlijk wel het geld voor hebben. Gemiddelde Gambianen zijn nu eenmaal niet behept om hun zonen naar Amerikaanse universiteiten te sturen a 40.000 USD per jaar zoals de Barrow nu doet met zijn kinderen.

Nog geen uur later werd social media overspoeld met roestige onhygienische ijskasten en van bloed druipende infusen. Hetzelfde hospitaal in Banjul dus waar de first lady zo hoog van opgaf.

Was dit al een slecht record, meer dan 50% van de bevolking overweegt nu emigratie, Aangezien de grootste groep hier vertegenwoordigt wordt door, vaak hoog afgestudeerde, jongeren, is er gevaar op een “intellectueel” tekort. Deze jongeren zijn de toekomst. Hun kwaliteiten moeten ervoor zorgen dat het land uiteindelijk weer normaal gaat draaien. Maar wat blijft erover van een land als al het talent alleen maar weg wilt lopen?

https://www.chronicle.gm/56-percent-of-gambians-considered-emigrating-afrobarometer/

"De weg naar de hel is altijd geplaveid met goede intenties", las ik ooit. In hoeverre dit waar gaat worden voor Gambia, weet niemand.......
door RPeters vr 05 apr 2019, 00:31
Om alle vragen deze week maar even kort te sluiten. Hoe bijvoorbeeld het 50 miljoen Dalasi kostende rapport van de Janneh Commissie achterover is gedrukt door de regering om het 6 maanden lang te kunnen bestuderen alvorens het publiek wordt, de zotheid van de EU om weer geld in het land te steken nu met een solar project terwijl niemand weet wat er met het eerdere geld is gebeurd, ECOWAS die steeds meer wantrouwen krijgt in Barrow, en nu ook onderzoek naar Europese banken die Jammeh zouden hebben geholpen, terwijl opnieuw 2 politici van Barrow aan de kaak gesteld zijn door hun duistere verleden. Het is niets anders dan dat de boel stil aan verder escaleert, waar iedereen ook zo bang voor was. Iets dat ik ook al eerder heb gemeld inzake de “acute bedreigingen voor de staatsveiligheid”.

Wie meer wilt weten, zie ondermeer:

https://mg.co.za/article/2019-03-29-00-bank-at-heart-of-gambian-tyranny?fbclid=IwAR19h4KVE69mvQGJAoUhir8A1ICyOgbMZzP_KKoHaVHti-hpfjDKElr0G4A

En hoe serieus de crisis nu werkelijk is, zie:

https://www.theafricareport.com/11199/in-gambia-the-old-presidents-men-are-the-new-presidents-men/?fbclid=IwAR02ldUv4aTzJuNfZuRiwr1dnBKDpSzYgMSW0BeW7JmwjRuGj7xPuYi4k34
door RPeters vr 05 apr 2019, 17:39
Niet bepaald een vrolijke exodus van Malinezen die nu ook naar Gambia komen vluchten, sinds de oorlog daar opnieuw ernstig escaleert. Maar wat betekenen nu al die klinische afstandelijke ijskoude statistieken. En wat is nu het wezenlijke verschil tussen een economische en een oorlogsvluchteling? Hebben deze mensen hulp nodig? Wat zijn hun kansen? Laten we de statistieken eens een menselijke gedaante geven. Het volgende verhaal is een reconstructie uit mails en gesprekken die ik heb gehad met een Engelse hulpverlener voordat hij geestelijk instortte. Je kan zijn einde niet vertellen zonder ook het noodlottige einde te vertellen van Ruby, een Malinese vrouw die in 2013 met haar kinderen naar Gambia kwam om het oorlogsgeweld te ontvluchten.

A Distant Thunder.

Ik stond met 2 dokters te praten en alle drie tegelijk hoorden we opeens gekerm als van een gewond dier. Ons gesprek verstomde. We draaiden ons om en keken de ziekenhuisgang in. Even later begon het gehuil weer. De eenzaamheid en pijn die erin doorklonk had iets afschuwelijks. Het ging door merg en been en dwong ons zonder woorden in de richting van dit afgrijselijke geluid te lopen.

Zo ontmoette ik voor het eerst Ruby, Malinese vluchtelinge. De laatste kamer in de gang, verlaten, verstikkend benauwd en beneveld met geur van verdwenen leven, een klein lichaam in een doek gewikkeld houdt ze wanhopig vast, zittend op de grond, hoe lang had zij daar al gezeten? Soms weet je niets te zeggen op wat je hier ziet. Na een minuut scheen ze onze aanwezigheid te voelen en keek ze opeens op, met gebroken ogen terwijl de tranen over haar wangen rolden.

Een stem die steeds overslaat: O dokter, mijn kindje wordt niet wakker, zij wordt niet wakker dokter. Kunt u misschien even kijken. Haar stem slaat steeds erger over, terwijl steeds meer en meer tranen over haar wangen rollen. Grote ogen staren je continu aan, terwijl ze steeds meer naar adem moet happen als ze wilt spreken. Steeds herhaalt ze hetzelfde. Mijn kindje wordt niet wakker, dokter. Kunt u misschien even kijken? Terwijl ze spreekt gaat haar lichaam steeds van voor naar achteren, wiegend kinderlijkje tegen haar borst gedrukt.

Ik weet geen woorden te vinden. Nooit gevechten gezien in Mali zelf. Maar als je met een oorlogsvluchteling praat, lijk het net alsof je zelf ook gaat voelen wat zij voelen. Ze kwam uit Gao, jihadisten namen de stad over in 2013, moorden en verkrachtingen waren aan de orde van de dag. De volgende stad in het zuiden zou gaan vallen, Bamako, maar toen startten de Fransen hun militaire interventie.

Dagenlange strijd volgde, Ruby barricadeerde haar huis met haar man en 5 kinderen, terwijl de stad dag en nacht stond te schudden op haar grondvesten vanwege de voortdurende explosies, inslagen en vuurgevechten. Niemand durfde nog naar buiten, elke minuut werd leven in doodsangst, bevende en huilende kinderen die elke keer ineenkrompen bij de volgende knal. Nachten die maar niet voorbij leken te gaan, elkaars hand vasthoudend, starend in het duister.

Een snelle trip in het donker naar de waterput in hun compound werd deze familie uiteindelijk fataal. Een granaat sloeg in tegen de voorkant van het huis, scherven die haar man onthoofdde en de linker schedel wegsloeg van haar jongste dochter van 2. De veranda kwam naar beneden tijdens de inslag, het neervallende puin blokkeerde haar benen, er brak brand uit, en zo heeft zij urenlang in afgrijzen aan moeten zien hoe het lichaam van haar man zonder hoofd door het vuur werd verteerd. Wat moet er door haar heen zijn gegaan?

Alhoewel ze niet kon bewegen door haar met puin bedolven benen, lag haar dochter binnen handbereik en heeft zij zo goed en kwaad als het kon, geprobeerd de blootliggende hersentjes terug te duwen in de schedel. Daarna het hoofdje voorzichtig in een doek gewikkeld. Toen uiteindelijk Franse legionairs de compound binnen kwamen, werd er direct een medic bij gehaald, maar het was te laat, al sinds de eerste seconde van de inslag.

Met haar andere 4 kinderen is zij toen gevlucht naar Gambia in de hoop op een beter bestaan. Welk beter bestaan? Weliswaar vrede, maar geen werk. Geen werk, geen eten. Geen werk, geen medicijnen. En zo stierf haar tweede kind toen ik haar in het hospitaal voor het eerst ontmoette in 2014. In een kamer weggekropen, weggestuurd aan de balie omdat ze geen geld had. Hierna verdween ze spoorloos.

In 2016 kwam ik Ruby weer tegen bij Mutapola – een NGO die zich inzette voor HIV geinfecteerde vrouwen in Gambia. Vrede maar geen werk had Ruby uiteindelijk tot prostitutie gedwongen, waarbij zij een HIV besmetting had opgelopen. Haar derde kind was ernstig ziek geworden maar er was geen geld voor medicijnen. Dus ze deed gewoon alles als moeder, alles om je eigen kind te redden, zelfs de hoer spelen. Alles beter ook, wat dan ook, dan om nog een kind van je te zien sterven.

Ondanks alle medicijnen die ik nadien heb gegeven, werd Ruby ernstig ziek vorig maand. In een kleurloos flatgebouw met 1 kamer appartementen, met veel andere Malinese meisjes waar stilte en vrede van de nacht vaak verscheurd werd door gekrijs uit onbekende nachtmerries uit een onbekend verleden. Dezelfde dag stierf ze. Ik hield haar hand vast tot haar laatste adem. Ogen die geluidloos vragen om hulp voor haar kinderen, ik zie ze nog steeds, je knijpt in haar hand terug, belofte en bevestiging zonder woorden dat je haar kids onder je hoede neemt. Wat kan je anders doen?

Hoe lang heeft het geduurd voordat iemand een arm om mijn schouder legde? Zo vonden ze me, Ruby in mijn armen, terwijl mijn tranen neervielen op haar gezicht. In dezelfde tragedie als ik haar ooit had gevonden, zo vonden ze mij nu ook.

Herinneringen. Hoe moeilijk was het om deze herinnering een plek in mijn ziel te geven om daar mee te kunnen leven. Verdriet en wonden van een medemens zitten hier vaak zo diep dat geen enkel woord van liefde en hulp daar nog bij kan komen. Niets kan nog helpen, je zou je er het liefst van afkeren om jezelf te beschermen, er van weg lopen maar wat min of meer betekent dat je ze in de steek laat, maar dan voel je je uiteindelijk alleen maar nog ellendiger.

Statistieken maken de mensen alleen maar blind.Zo veel en zo veel doden hoor je altijd in het nieuws. Maar laten nooit zien hoe ervaringen je ziel wegvreten, laten niet zien wat er werkelijk toe doet in dit leven, laten nooit de mensen echt zien over wie het gaat, laten nooit zien wat op mijn netvlies staat gebrand. Ik kan het verhaal van Ruby nooit vertellen zonder in huilen uit te barsten, maar misschien schrijft iemand het ooit eens op………….
door RPeters vr 12 apr 2019, 01:13
Zondag de 14e staat een stille tocht gepland ter nagedachtenis aan Solo Sandeng - een activist die werd omgebracht in 2016 door de voormalige dictator. Het is inmiddels de 3e jaarlijkse stille mars en ditmaal geen veiligheidswaarschuwing om daar uit de buurt te blijven maar een uitnodiging om hier aan deel te nemen. Mits u tenminste in Gambia vertoeft.

In een toch al overbeladen emotionele week m.b.t. de TRRC trein die onverminderd door raast, gisteren ook nog eens de herdenking aan de 14 studenten die werden vermoord door Jammeh in 2000, forensische experts die momenteel bezig zijn om de stoffelijke overschotten op te graven van vermoorde militairen in 1994 tijdens de coup, belooft de tocht aanstaande zondag groter te worden dan ooit.

Van Human Rights Center bericht dat de expats die vorig jaar hebben mee gelopen, de mensen (voornamelijk direct betrokkenen) enorm goed heeft gedaan. Gewoon om eens met deze mensen te praten, dat ze hun verhaal aan u kunnen vertellen. Maar het is ook, er alleen maar zijn is ook al genoeg.

Hoe en waar, zie https://www.facebook.com/SoloSandengFoundation/
door RPeters wo 24 apr 2019, 23:01
Niet bepaald een goede timing te noemen dat Barrow met APRC een ontmoeting had. Opnieuw beschuldigingen dat Barrow geld heeft gegeven aan APRC om hen koest te kunnen houden, door State House in alle toonaarden nu ontkend. Nieuwe herinneringen aan de terreur van de dictatuur werden inmiddels blootgelegd door TRRC. Laten we eens terugkijken naar het tweede deel van de sessie op 23 april dat nu een nieuwe schokgolf door het land heeft gebracht, waar nu de social media vol van staan, Let vooral vanaf 9 minuten in deze sessie waarop een slachtoffer zijn met zuur overgoten handen laat zien.En de stilte die daarop volgt.

https://www.youtube.com/watch?v=kO_K-LdHiEQ

Eerder door TRRC: Door getuigenverklaringen nieuwe massagraven bloot gelegd in Yundum barracks. Familie en vrienden staan te wachten achter een lint. De 1994 massacre door Jammeh. Een jarenlange zoektocht naar nabestaanden ten einde. Vermisten kunnen eindelijk begraven worden, Maar zal daarmee de pijn ooit ophouden>

https://www.youtube.com/watch?v=qtr-51_N6Ls

Inmiddels heeft de USA 10 miljoen dollar uitgeloofd om de huidige verblijfplaats te kunnen achterhalen van voormalig handlanger van Jammeh, Muhamed Bazzi, inzake zijn connecties met Hezbollah

https://www.youtube.com/watch?v=_GHwn0FfG2s

Als je de cijfers mag geloven zijn de TRRC hoorzittingen inmiddels het populairste tv-programma ooit in Gambia. En ondanks alle kritiek op Lead Counselar Faal al eerder met die beruchte discussie met een hoge officier uit het leger, ja je kan zeggen hierover wat je wilt, maar de smiling coast wordt wel even op de feiten gedrukt dankzij hem en zijn team. En dat is toch waar het allemaal om begonnen was?
door RPeters wo 01 mei 2019, 00:09
Met de recente uitspraken van de VP en de president hem zelve lijkt het een hopeloze zaak te gaan worden in Gambia. Gisteren een uitlating van de VP dat wie tegen Barrow is, zou handelen tegen de wil van God in. En vandaag Barrow weer dat alleen God hem zijn macht kan ontnemen. Critici buitelen nu zo wat over elkaar heen, omdat het niet alleen riekt naar Jammeh die dezelfde kolder heeft verkondigd, maar de bottom line is natuurlijk dat een politicus niet meer is dan een gekozen volksvertegenwoordiger. Niets meer en niets minder.

Zelf vraag ik me ook af wat Barrow nu bezield moet hebben om deze vrouw als VP weer binnen te halen die door hem eerder ontslagen was, buiten de sterke verdenkingen eerder dat zij degene was die alle verdere onderzoeken naar het Chinese visverwerkingsbedrijf Golden Lead in Gunjur heeft getraineerd en afgeblazen inzake familie connecties en financiele belangen. Je vraagt je dan af, is hier dan ooit wel eens serieus onderzoek naar gedaan?

Volgen we de critici, ja het is inderdaad waar dat het nogal zielig is dat een regeringsbeleid zich alleen nog maar kan beroepen en verdedigen op goedkoop religieus sentiment, maar het moet ook gezegd dat er blijkbaar ruimte is ontstaan in deze penibele situatie dat andere krachten zich kunnen gaan profileren om het land daadwerkelijk te kunnen veranderen.

Laten we ons beperken tot de twee interessantste voorbeelden. De TRRC, althans het doel van deze waarheidscommissie, zou nooit kunnen hebben ontstaan onder Jammeh maar wel onder Barrow. Was dat dramatische moment eerder al niet genoeg dat die man na 3 minuten stilte schichtig zijn met zuur overgoten handen liet zien (zie mijn vorige post), daarna kwam voormalig junta leider Sabally die generaal Martin (nog steeds in functie) beschuldigde van zijn martelingen en castratie. Martin is nu op non-actief gesteld, maar de interessante discussie is nu wel aangezwengeld of het gehele leger niet beter opgedoekt kan worden, en of het niet beter is dit over te laten aan Senegal. Hierbij wordt min of meer gekeken naar het Costa Rica model: Waarom een slecht functionerende dienst in stand houden dat veel geld kost, is deze dienst nu wel echt nodig of kan deze niet geminimaliseerd worden? Zodoende kan het vrijgekomen geld besteedt worden aan belangrijkere zaken zoals onderwijs en gezondheidszorg etc.

Een andere acute bedreiging voor de staatsveiligheid zijn de door mij eerder genoemde honderden land disputen zoals het geweld dat zich hieruit in Gunjur Brending vorige maand heeft voorgedaan. Corrupte politie, alkalo’s, makelaars, de oorzaken zijn welom bekend en de regering lijkt niet in staat dit op te kunnen lossen, maar ondertussen is er wel een initiatief van verontruste burgers van de grond gekomen genaamd KKY die ook nooit had kunnen ontstaan onder Jammeh, maar wel onder Barrow. Mensen krijgen nu de kans om zich te verenigen en om gezamenlijk een vuist te kunnen maken.

Er zijn nog veel meer van dit soort ontwikkelingen. Echter, van de regering gaat het niet komen is nu steeds de kritiek, en dat het allemaal toch hopeloos is. Maar ik vraag me af of dit nu wel terecht is, want er veranderd wel degelijk wat, zij het zeer langzaam en via andere onverwachte wegen die blijkbaar niemand wil zien in al de afkeer.

Niettemin de zorgen zijn zeer groot. Bovendien met een zware tijdsdruk. Wat Darbou al in Januari zei, dat Gambia een ongekende hongersnood tegemoet kan zien het komende regenzeizoen, het is domweg niet meer te maskeren met hoeraverhaaltjes. En mede dankzij China, wordt de vis in de oceaan momenteel zo schandalig snel leeg geschept, dat we nu al zien dat Gambiaanse vissers steeds meer gaan klagen dat hun visvangst dit jaar dramatisch is terug gelopen dat ook een direct verband heeft met een funeste aantasting van primaire levensbehoeften. Waar houdt dit op, kan het nog ophouden, en als het echt ophoudt, ja het meest rooskleurige scenario is dan toch dat Gambia zich met een ongekende ramp geconfronteerd mag zien als je de zeebiologen en milieu activisten mag geloven.

De regering zal dan betreuren, zo niet smeken, dat zij niet eerder heeft ingegrepen, lees ik steeds. Maar zelf denk ik, als het ooit zover komt, en dat is volgens mij het grootste probleem met die visstand, dat er dan domweg niets meer terug te draaien valt, is het niet? Je kan alle andere problemen in het land nog een zekere marge geven voor een oplossing, maar dit probleem zal toch echt onomkeerbaar zijn.

Zie ondermeer:

https://www.chronicle.gm/following-deadly-land-disputes-in-kombo-a-local-group-says-enough-is-enough/

https://www.chronicle.gm/castrated-electrocuted-waterboarded-and-forced-to-eat-feces-sana-saballys-alleged-hellish-prison-ordeal/

En toch ook weer ander goed nieuws hoe het Chinese bedrijf INEE in Nyambia forrest werd plat gelegd na gemelde vervuilingen. Zo onaantastbaar lijken de Chinezen dus ook weer niet.

http://foroyaa.gm/chinese-factory-asked-to-cease-operation/

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 4 gasten

Recente Topics

Twitter

Over ons

Beleefgambia.nl is de ontmoetingsplek voor iedereen die Gambia een warm hart toedraagt. Laten we het hier samen gezellig houden!

Registreer u vandaag nog om ook van dit forum gebruik te maken.

Beleefgambia.nl

Beleef hier een stukje Gambia!